Πατήστε μία Παναγία,κάνει καλό!

Το τελευταίο οχυρό απέναντι από τον αδήφαγο ιμπεριαλισμό και νεοφιλελευθερισμό της Δύσης είναι οι στιγμές χαλάρωσης με τον εαυτό μας και τους γύρω μας.Τις άλλες ώρες (τις 23,9 από τις 24)δεχόμαστε άκρατη πίεση από όλες τις πλευρές,πίεση που την έχουν επιβάλλει οι κοινωνικές συνθήκες και ο ίδιος μας ο εαυτός.Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να χαλαρώνουμε,και σίγουρα το να πηγαίνουμε και να τρώμε παντόφλα από την σύζυγο δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος χαλάρωσης.Εγώ λοιπόν προτείνω ένα τρόπο που μας χαλαρώνει,μας ξεστρεσσάρει και πάνω από όλα είναι υγιεινός(εφόσον δεν πιστεύετε στα θεία).

Βλέποντας την σήψη που υπάρχει στον εκκλησιαστικό χώρο(που υπήρχε ανέκαθεν θα μου πει ένας ιστορικός και θα του πω δεκτόν) αποφάσισα να ιδρύσω ένα άθλημα.Είναι αυστηρός ακατάλληλο για πιστούς και κατάλληλο για όλους(εκτός από τους πιστούς).Η λεγόμενη παναγιολογία.Είστε αγχωμένος?Σας βρίζει η σύζυγος επειδή δεν αλλάξατε σώβρακο για 5η συνεχή ημέρα?Σας την μπαίνει ο συνάδελφος σας που νομίζει ότι θα πάρει πιο γρήγορα από εσάς προαγωγή?
Εψαξα και βρήκα τον κατάλληλο τρόπο να χαλαρώσετε:Πατήστε μία Παναγία σε όλους και ηρεμήστε.Είμαι σίγουρος ότι η πρώτη φράση που θα είπατε στους γονείς σας μόνο και μόνο για να πάτε κόντρα και να δείξετε ότι μεγαλώσατε είναι το πάτημα της Παναγίας(βέβαια μετά φάγατε(με) εσ(μ)εός κάτι Παναγίες αλλά δεν πειράζει.Για αυτό,ΠαναγιολοΧριστολογήστε άφοβα

Αφιερωμένο με αγάπη στον μπότσι,κραούτσιο,νδούκη,τρύπα,νίβο,μανιτάρι και αρθούρο

Η ραθυμία ευνοεί την ανυπαρξία του πνεύματος

Μιλώντας εκ προσωπικής πείρας,πιστεύω ότι το να τεμπελιάζει κανείς, που κυρίως το συνηθίζει σε περιόδους που ευνοούν την ξεκούραση(εξετάσεις λυκείου(όχι πανελλήνιες),χριστούγενα,πάσχα,καλοκαίρι) τον αποπροσανατολίζει.Εχοντας πολλές ημέρες να ξεκουραστεί και λίγες εργασίες(συγκριτικά με τον χρόνο που έχει) να κάνει γίνεται εραστής του "δεν γαμιέται,χρόνο έχουμε" και τείνει να ασχολείται με παντώς είδους μαλθακίες.Αυτό φυσικά καθιστά την ανάπτυξη του πνεύματος μία πράξη αργή που σταδιακά οδηγεί στην ανοητοποίηση,ξανθοποίση(χαζοποίηση).

Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή οι πνευματικές δραστηριότητες ατονούν όταν το άτομο δεν κουράζει το μυαλό του.Έχει αποδειχθεί ότι ένας έξυπνος εγκέφαλος προτιμάει να κατοικήσει σε ένα κεφάλι που ο κάτοχος του είναι αναζητητής του πνεύματος και κυνηγός της πνευματικής ηδονής που προσφέρει η συνεχή ενασχόληση με την αναζήτηση της γνώσης παρά σε ένα κεφάλι που έχει βομβαρδιστεί από άπειρα σπέρματα μαλακίας και που αγαπημένη του ασχολία είναι η ανάγνωση εβδομαδιαίων περιοδικών με θεματολογία που κυμαίνεται από τις ενδυματικές επιλογές του κυρίου κυρίου Ρουβά μέχρι την "φιλοσοφία περί έρωτος"του κυρίου κυρίου Θάνου Ασκητή.

Έτσι η ταπεινή μου συμβουλή είναι ότι ο εγκέφαλος μας πρέπει να παραμένει ενεργός ακόμα και σε περιόδους χαλάρωση.ΦΥΣΙΚΑ δεν εννοώ να τον καταπονούμε συνεχώς(το κάνουν αυτό οι αλλεπάλληλες σχολικές και μη (και επαγγελματικές αργότερα) υποχρεώσεις)αλλά να τον ασκούμε όποτε βρίσκουμε ευκαιρία(μην το παρακάνουμε όμως!)Έτσι θα ανυψωθεί το πνεύμα μας και οι αντιληπτικές μας ικανότητες θα αναπτυχθούν επαρκώς για να συγκροτήσουμε οποιουδήποτε είδους συζητήσεις που απαιτούν ένα χ διανοητικό επίπεδο όπου χ>(μέσο όρο)

Αυτά από μένα...

Η αρωγή της συνείδησης

Η προσωπική συνειδητοποίηση επέρχεται σταδιακώς.Αρχικά όταν είμεθα νήπια,το μυαλό μας δεν διερωτάται για τους μηχανισμούς του κόσμου αυτού.Είμαστε παιχνιδιάρικα όντα,αναζητούμε την υλική απόλαυση,και την βρίσκουμε στα μέσα ψυχαγωγίας που στην μικρή αυτή ηλικία είναι τα παιχνίδια και οι κούκλες.Σαν μεγαλώνουμε αρχίζουμε όλο και περισσότερο να διερωτόμαστε.Αρχίζουμε κάνοντας κλασσικές πλέον ερωτήσεις όπως "μπαμπά πως γεννήθηκα εγώ","μαμα αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια μου χρησιμέυει μόνο για να κάνω το πιπί μου?","μαμά γιατί αυτό ανάμεσα στα πόδια μου ανορθώνεται όταν βλέπω μία κοπελίτσα?","μαμά γιατί δεν θα πρέπει να ρεύομαι μπροστά σε άλλους?",μαμά...μάμάαα και άλλες τέτοιες λοιπές ερωτήσεις.Η απάντηση φυσικά είναι προφανής αλλά άντε να την εξηγήσεις σε ένα παιδί μικρο.Δύσκολη δουλειά...Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό.Η ουσία του θέματος αυτού είναι ότι καθώς μεγαλώνουμε,τείνουμε να αναρωτιόμαστε για όλο και περισσότερα πράγματα.Καθώς φτάνουμε στην εφηβική ηλικία πλέον δεν ρωτάμε τους γονείς μας.Αρχίζουμε να ρωτάμε άτομα από την παρέα μας,δασκάλους,ξένους στον δρόμο κουλουπού.Αρχίζουμε έτσι να αποκτάμε κάτι,αυτό λέγεται συνείδηση.Η συνείδηση είναι κάτι σαν ένας βοηθητικός εγκέφαλος,που όταν ο κανονικός δεν λειτουργεί σωστά,τον βοηθάει αρκετά λέγοντας του "ψιτ,εγώ είμαι εδώ,άραξε εσύ".Το υποσυνείδητο μας βοηθάει σε αρκέτα πράγματα στην ζωή μας.Παραδείγματος χάριν όταν είμαστε με μία κοπέλα και μας αρέσει αλλά φοβόμαστε να το πούμε είναι γιατί ο εγκέφαλος μας κολλάει,τότε έρχεται το υποσυνείδητο και του λέει"στάκαμαν,μαν θα το πω εγώ"το λέει και μετά το τι θα γίνει εξαρτάται από ποικίλους παράγοντας.Όμως άλλο πράγμα είναι το υποσυνείδητο και άλλο η συνείδηση,πάλι αφερέθην προς στιγμήν.Η συνείδηση ξέρετε όλοι τι είναι άρα δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυσις.Στο άρθρο αυτό εκτός από την ακατάσχετη παπαρολογία θα σας πω και την γνώμη μου για το πως μπορούμε να γίνουμε συνειδητοποιημένοι πολίτες.Καταρχάς,για να γίνουμε συνειδητοποιημένοι πολίτες,πρέπει να βοηθήσουμε την συνείδηση μας, άρα η αρωγή της συνείδησης είναι απαραίτητη.Αυτή μπορεί να επιτευχθεί με τους εξής τρόπους.α)Να διαβάζουμε όσα περισσότερα βιβλία μπορούμε.Και όταν λέω βιβλία δεν εννοώ το πλέιμπόυ.Εννοώ βιβλία που η θεματολογία τους κυμαίνετα από μυθιστορήματα με ηθικα διδάγματα μέχρι άκρως πολιτικοποιημένα βιβλία.Θα μας μάθουν πολλά πράγματα και θα δώσουν ερέθισμα στην σκέψη μας να αναπτυχθεί,να διερωτηθεί και να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα τα οποία θα είναι οι απόψεις μας.β)Να είμαστε ενεργοί πολίτες.Δηλαδή να συμμετέχουμε σε οργανώσεις (δεν εννοώ κομματικές νεολαίες)πχ περιβαλοντικές κλπ.Έτσι θα τονώσουμε το συλλογικό μας αίσθημα,η φωνή μας θα αποκτήσει
δύναμη και οι απόψεις μας δεν θα μένουν σε όσα άτομα συζητάμε μαζί τους αλλά άμα είναι ορθές και σωστές θα μπορούν να ακουστούν παραπέρα γ)Να μην βλέπουμε πετρούλα.Λέγοντας πετρούλα εννοώ τα κάθε λογής σκουπίδια στην τιβί τα οποία μας αποχαυνώνουν τον εγκέφαλο,τονώνουν το ζωώδες αίσθημα μας,μας καθιστούν ανίκανους να πράξουμε το οτιδήποτε απαιτεί την απειροελάχιστη πνευματική κοπωση μα πάνω απόλα μας μαζικοποιούν και μας βάζουν την ταμπέλα "Δέκτης ανεξάντλητης μαλακίας".δ)Να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι.Αυτό δεν θέλει παραπάνω εξήγηση.ε)Να μην διαβάζουμε μαλακίες άρθρα όπως αυτό.Ευχαριστώ δια τον χρόνο που μου αφιερώσατε διαβάζοντας το κείμενο αυτό που είναι προιόν της διανοητικής και πνευματικής μου κόπωσης.

Cd και Download

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αρχίζει να γίνεται λόγος για το ντάουνλοουντ.Όλο και περισσότερα σάιτ εμφανίζονται,και έχουμε αρκετές περιπτώσεις που πολυεθνικές καταφεύγουν στα δικαστήρια προκειμένου να κλείσουν τα σάιτ αυτά.Θεωρητικά,οι πολυεθνικές είναι απόλυτα δικαιολογημένες εφόσον αυτοί κάνουν την παραγωγή,αυτοί πληρώνουν τους καλλιτέχνες και γενικότερα αυτοί έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για την κυκλοφορία.Έχουν τόσο δίκαιο όμως?

Μπα,δεν νομίζω.Όταν κάθε νέα κυκλοφορία στην χώρα μας,από οποιοδήποτε είδος δεν πέφτει ποτέ κάτω από 20 ευρώ τότε μάλλον όχι.Όταν σιντι που έχουν βγει το 80 και δεν είναι ούτε κάτα διάνοια συλλεκτικά κοστίζουν 15-20 ευρώ μάλλον είναι δικαιολογημένη η ύπαρξη του ντάουνλοουν.

Εγώ προσωπικά είμαι μεγάλος οπαδός των σιντι.Δεν μπορώ να κατεβάσω άλμπουμ,προτιμώ να τα αγοράζω έστω και αν αυτό σημαίνει να κάνω αρκετές οικονομίες,και να αγοράζω μία φορά το δίμηνο από 7-8 σιντί.Όμως δεν σκέφτονται όλα τα άτομα έτσι.Είναι αρκετοί που είτε δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είτε δεν γουστάρουν να αγοράζουν ακριβά και καταφεύγουν στην λύση του κατεβάσματος.

Γι'αυτό πριν καταφύγουν οι πολυεθνικές στην δικαστική οδό,θα πρέπει να ξανακερδίσουν τους καταναλωτές.Σίγουρα άμα μειώσουν αισθητά τις τιμές όλο και περισσότεροι θα αγοράζουν σιντί.Φανταστείτε την ιδανική κατάσταση,δηλαδή να μπαίνετε μετρόπολις και να βλέπετε όλα τα σιντί το πολύ 10 ευρώ ,και αρκετές νέες κυκλοφορίες να κυμαίνονται από 10-15 το πολύ.Πόσο πιο καύλα??Βέβαια αυτό ακούγεται ανέκδοτο,μιας και στο μετρόπολις(που είναι από τα φθηνά,πχ σε σχέση με το πάμπλικ)είναι αρκετά σιντί που δεν αξίζουν τα λεφτά τους(πχ κυκλοφορίες του 70-90,που κοστίζουν 15-20 ευρά.

Άρα συνοψίζοντας,οι πολυεθνικές κατ'εμέ μπορούν να λύσουν το πρόβλημα αυτό επιλέγοντας να χαμηλώσουν τις τιμές,και αντί να βγάζουν ΤΡΕΛΑ λεφτά,να βγάζουν πολλά.

Εισαγωγή..

Προς το παρόν προτιμώ να διατηρήσω την ανωνυμία μου(εξού και το όνομα μου).Αρχικά είχα σκεφτεί να βάλω Παπαπούτσος αλλά το θεώρησα προσβολή στο πρόσωπο του μεγάλου αυτού συγγραφέως.Σε λιγο καιρό θα αρχίσω να γράφω και εγώ αρθράκια μιας και έχω πολλά να πω(όπως ο καθείς).Ευχαριστώ για την επίσκεψη σας στο μπλογκ μου